นานมาแล้วเมื่อวันจันทร์ที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ.2534
หญิงสาวคนหนึ่งได้ให้กำเนิด....เด็กชายสุดหล่อชื่อทยาวัต
- -" เอาเข้าเรื่องเลย ผมชื่อ ทยาวัต เอกบูรณะวัฒน์ ผมเริ่มเข้าเรียนในโรงเรียนแห่งแรกคือ โรงเรียนบอสโกพิทักษ์ จากนั้นผมก็ชอบดูที่วงโยทวาฑิต ผมเฝ้ารอ รอแล้วรออีก จนผมขึ้นป.4และมีสิทธิสมัครเข้าเป็น นร ในส่วนของวงโยทวาฑิต ....นั่นแหล่ะครับจุดเริ่มต้นของผม ทีแรกผมได้เป่ายูโฟเนียม แต่เนื่องจาก....เพื่อนในพาร์ตนี้ลาออกหมด ผมจึงถูกย้ายไปเป่าทรัมเป็ต ซะงั้นไป แล้วผมก็ฉายแววรุ่งตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา เริ่มเข้าเรื่องละครับ555 ครับๆผมก็เริ่มเล่นทรัมเป็ตผมตั้งใจซ้อมตลอดเวลาเป่าก็เป่าเต็มที่ทุกเม็ดไม่มีหล่น ทำให้ฝีมือพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว จนผมป.6และต้องย้ายโรงเรียนออกไป ผมสอบสาธิตทับแก้วได้แต่ผมอยากเล่นวงโยทวาฑิตผมจึงไม่ไปมอบตัวและผม ก็ได้ไปเรียนต่อที่ โรงเรียนสิรินธรราชวิทยาลัย พร้อมกับสมัครเข้าเป็นนักดนตรีของวงโยทวาฑิตของโรงเรียนสิรินธร ใครๆต่างก็รู้จักผม พอดีหน้าตาดีสาวๆมาจีบเยอะมากครับช่วงแรกๆตอนนี้ไม่มีแล้ว555
ผมตั้งหน้าตั้งตาเป่าทรัมเป็ตอย่างเต็มที่ผมได้เจออาจารย์ คนนึงเค้าเป็นที่รักของพวกผมมาก ผมได้รับการปลูกฝังจากแก อาจารย์ท่านอยากให้ผมเป็นนักดนตรีมาก เช่นกันผมก็อยากเป็นแต่แล้ว.... ฝันนั้นก็ไม่สำเร็จ เพราะพ่อของผมไม่อนุญาตให้ผมไปสอบที่ มหิดล เส้นทางสายนี้ที่ผมวาดฝันไว้ต้องดับสลายลง Y^Y อาทูโร่ แซนโดวอล ที่ผมอยากจะเป็นผมคงเป็นเค้าไม่ได้อีกแล้ว ผมรู้สึกเสียใจครับที่มันไม่ได้เป็นไปอย่างที่ผมตั้งใจ แต่ผมได้หันเหชีวิตของผมผมไปสอบเป็นนักเรียนเตรียมทหาร และแล้วรูปแบบชีวิตใหม่ๆก็เกิดขึ้นกับผมผมกลายเป็นทหาร เป็นนักเรียนเตรียมทหารครับ แต่ถึงยังไงทุกครั้งที่ผมดันพื้น ก็ไม่เคยมีความสุขเท่ากับทุกตัวโน้ตที่ผมใช้หัวใจบรรเลงมันออกมา มันไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนจริงๆ
แต่ผมยังจะต้องเดินหน้าต่อไปผมจะไม่เดินย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่แน่นอน ระหว่างความฝันกับภาระหน้าที่ที่ได้รับ ผมต้องทำหน้าที่ต้องเสียสละ แต่ถึงยังไง ผมก็ไม่เคยเลยที่จะลืมความฝันที่จะเป็นนักดนตรีไปได้ เพราะผมคือ SeeTpMan


คนเราเลือกเกิดไม่ได้อาจจะเลือกที่จะเป็นได้
และบางครั้งคนเราก็เลือกที่จะเป็นไม่ได้
แต่ผมจะทำมันให้ดีที่สุด ^_^ สู้โว้ย....

มาฝึกกับพี่ได้ไหม - ศรราม